28.03.2017 Ezeltesi…

 

Cuma/12;25/28.03.2008

Ben başımda kavak yelleri,biraz da gençliğimin şeker pembe günleri…

Birden seni buldum yanı başımda!

O gün anladım ki seni doğururken,yeni ben’i de doğurmuşum ben.

Sen öyle küçük bir bedende öyle büyük bir sevgiydin ki….

Hiç korkmadım,seni nasıl büyütürüm diye.

Ama çok korktum kalbini kırarsam diye…

Bu geçtiğimiz 9 yıl boyunca bazen ben senin elinden tuttum,bazen de sen benim elimden.

Ben dünyanın tüm hızının telaşı taşırken döndün;

“Anne ben sana yetişemiyorum,lütfen herkes kendi hızında ilerlesin!” dedin… Ben durup beklemeyi,dinlemeyi ve herkesi ve herşeyi olduğu gibi sevmeyi seninle öğrendim.

Birbirimizden neler öğrendiğimizi konuştuğumuz bir gündü;sen “Sevmeyi!” demiştin.”Birbirimize kızgın olduğumuz zamanlarda bile kalbimden size uzanan bir sevgi var” diye eklediğinde nefesim kesilecek sandım.

Dilerim ki; en önce ve en çok kendini seversin!

Ve dilerim ki; sevebilme becerin,yolunda rehberlerinden olur.

Sonra bir başka gün bana dönüp;”Anne biliyor musun,Allah çok iyi kalpli!” demiştin ve henüz 5 bile değildin…

Sen yavrucuğum dünyanın tüm çocukları gibi iyilik dolu,merhamet yumağı,kocaman bir sevgisin.

Ve ben dilerim ki yavrucuğum bazen önünde,bazen yanında,bazen peşin sıra,bir gün en derin en tatlı hatıralarında yanında olabileyim.

Şükür doluyum;iyi ki doğdun canımın canı,canımdan can,canım Ezelim!

 

Annen Dijle

28/03/2017

Bursa….

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...